„Tak przeto i w obecnym czasie ostała sie tylko Reszta wybrana przez łaske. Jezeli zas dzieki łasce, to juz nie ze wzgledu na uczynki, bo inaczej łaska nie byłaby juz łaska. . . ”.

Gdyby istotnie Bóg miał nam pomagac „odpowiedziec na nasze powołanie”, abysmy „stali sie Jego przybranymi synami”, nikt nie zdołałby zostac Jego synem, gdyz prawo Boze wymaga absolutnej doskonałosci — i tylko Jedna Osoba wypełniła je bez zarzutu.

Zasługa

W tym samym artykule, zatytułowanym „Łaska i usprawiedliwienie”, Rzym podaje nauke o zasłudze człowieka: Mozemy zasługiwac przed Bogiem jedynie w nastepstwie dobrowolnego zamysłu Boga, by właczyc człowieka w dzieło swojej łaski. Zasługa jest przede wszystkim dziełem łaski Bozej, a nastepnie współpracy człowieka. Zasługa człowieka powraca do Boga [pkt. 2025]. Ale w rozdziałach trzecim i czwartym Listu do Rzymian i w licznych innych ustepach Biblii Bóg jasno mówi, iz łaska to Jego wyłaczne dzieło, udzielane człowiekowi darmo. W swietle swietego Prawa Bozego łaska zbawienia polega na przypisaniu człowiekowi przez Boga Sedziego sprawiedliwosci Chrystusa. W Biblii nie ma mowy o „właczeniu człowieka w dzieło łaski”, jest za to mowa o zaliczeniu wierzacemu sprawiedliwosci Chrystusa. Jest ono wyłacznym dziełem samego Boga. „Prawde Boza przemienili oni w kłamstwo. . . ” Stara herezja pelagianska trafiła do nowego Katechizmu pod nagłówkiem „Nasze uczestnictwo w ofierze Chrystusa”: Krzyz jest jedyna ofiara Chrystusa, jednego posrednika miedzy Bogiem a ludzmi (1Tm 2,5). Poniewaz jednak On w swojej wcielonej Boskiej Osobie zjednoczył sie jakos z kazdym człowiekiem 4, ofiarowuje wszystkim ludziom w sposób, który zna tylko Bóg, mozliwosc dojscia do uczestniczenia w Misterium Paschalnym

5. Jezus powołuje swoich uczniów do wziecia swego krzyza i nasladowania Go, poniewaz cierpiał za wszystkich i zostawił nam wzór, abysmy szli za Nim Jego sladami (1P 2,2).

Chce On właczyc do swojej ofiary odkupienczej tych, którzy pierwsi z niej korzystaja 6.

Spełnia sie to w najwyzszym stopniu w osobie Jego Matki, złaczonej scislej niz wszyscy inni z tajemnica Jego odkupienczego cierpienia [pkt. 618]. Ten przewrotnie sformułowany akapit łudzi nadzieja oparta na fałszywej podstawie. Nie znajdziemy w Pismie Swietym podstaw dla idei „dojscia do uczestniczenia w Misterium Paschalnym”; to wierutne kłamstwo, przeczace powtarzanej wiele razy w Biblii prawdzie, iz dzieła zbawienia dokonał Chrystus „przez samego siebie” (Hbr 1,3), a osiagamy je „niezaleznie od pełnienia nakazów Prawa” (Rz 3,28), „Albowiem łaska jestescie zbawieni przez wiare, i to nie jest z was, dar to Bozy jest; Nie z uczynków, aby sie kto nie chlubił” (Ef 2,8–9);

„Nie z uczynków sprawiedliwosci, które bysmy my czynili, ale podług miłosierdzia swego zbawił nas przez omycie odrodzenia i odnowienia Ducha Swietego” (Tt 3,5).

„Ewangelia dobrych uczynków”, realizowana w klasztorach przez zakonników i zakonnice, jest wiec inna ewangelia (Rz 11,6; Ga 2,2).

Przed Reformacja powszechnie przyjetym w kosciele sposobem na usprawiedliwienie były pokuty, biczowanie, publiczne spowiedzi, pielgrzymki i inne uczynki oparte na przyjetej przez Rzym niebiblijnej idei naszego współuczestnictwa w ofierze Chrystusa. Według nauki Biblii osoba prawdziwie zbawiona istotnie oczyszcza sie, ale nastepuje to wyłacznie na mocy posłuszenstwa Chrystusa i naszego prawnego statusu jako dziecka Bozego.

„Albowiemescie umarli i zywot wasz skryty jest z Chrystusem w Bogu. Umartwiajciez tedy członki wasze, które sa na ziemi; wszeteczenstwo, nieczystosc, namietnosc, zła pozadliwosc i łakomstwo, które jest bałwochwalstwem” (Kol 3,3.5).

4 II sobór watykanski, konstytucja Gaudium et Spes, 22.

5 Ibid.

6 Por. Mk 10,39; J 21,18–19; Kol 1,24.

Sola fide: Zbawienie tylko wiara

Biblia wyraznie głosi, ze to z wiary człowiek zostaje usprawiedliwiony: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Rz 5,1).

„Tak jako „Abraham uwierzył Bogu i przyczytano mu to ku sprawiedliwosci” (Ga 3,6).

„I był znaleziony w nim, nie majac sprawiedliwosci mojej, tej która jest z zakonu, ale te, która jest przez wiare Chrystusowa, to jest sprawiedliwosc z Boga, która jest przez wiare” (Flp 3,9).

Reformatorzy trzymali sie tej biblijnej zasady, sprzeciwiajac sie mistycyzmowi Rzymu i reprezentowanej przez wielu tak zwanych swietych praktyce dochodzenia do jednosci z Bogiem przez kontemplacje, spowiedz publiczna i prywatna, samooczyszczenie, posty i inne uczynki. Oznacza to, ze w katolicyzmie uzyskanie zbawienia w przedziwny sposób łaczy sie z czyms, co kosciół rzymski juz od czasów Reformatorów nazywa, skarbcem Swietych (Koscioła)”. Oto wyjasnienie tego pojecia w nowym Katechizmie: Poza tym do tego skarbca nalezy również rzeczywiscie niewyczerpana, niewymierna i zawsze aktualna wartosc, jaka maja przed Bogiem modlitwy i dobre uczynki Najswietszej Maryi Panny i wszystkich swietych, którzy idac sladami Chrystusa, dzieki Jego łasce, uswiecili samych siebie i wypełnili posłanie otrzymane od Ojca. W ten sposób, pracujac nad własnym zbawieniem, przyczynili sie również do zbawienia swoich braci w jednosci Mistycznego Ciała [pkt. 1477]. Sformułowanie: „dzieki Jego łasce, uswiecili samych siebie” jest znakomitym przykładem pelagianizmu.

Równanie pelagianizmu przedstawia sie nastepujaco: łaska+uczynki=zbawienie. Jest to jednakze

herezja od poczatku do konca; Biblia bowiem konsekwentnie definiuje wiare jako wiare w Jezusa Chrystusa; tak jak to podsumował apostoł Paweł (Dz 20,21): . . . nawołujac zarówno Zydów, jak i Greków do nawrócenia sie do Boga i do wiary w Pana naszego Jezusa. Wiara w kosciół rzymski Lecz „wiernym” (czyli tak zwanemu laikatowi) koscioła katolickiego wpaja sie usilnie, ze przedmiotem wiary ma byc kosciół katolicki. W praktyce wiec Rzym uczy „wiernych” pokładac wiare w jego duchowienstwie. Nowy Katechizm stwierdza: Katecheza bedzie starac sie budzic i podtrzymywac u wiernych wiare w niezrównana wielkosc daru, jakiego Chrystus Zmartwychwstały udzielił swemu [rzymskiemu] Kosciołowi. Tym darem jest misja i władza prawdziwego odpuszczania grzechów przez posługe Apostołów i ich nastepców [pkt. 983]. Rzym powołuje sie tu na autorytet sw. Jana Chryzostoma, który pisał, ze kapłani otrzymali od Boga władze, której Bóg nie udzielił ani aniołom, ani archaniołom i ze Bóg na wysokosciach potwierdza to, co tu na niskosci czynia kapłani.7 „Wierni” maja polegac na swych kapłanach i ich władzy. Mało tego, „wierni” nie tylko maja zywic wiare w kosciół rzymski i jego kapłanstwo, ale i sa zobowiazani do posłuszenstwa wobec swych „swietych pasterzy”. Kodeks prawa kanonicznego ujmuje to tak (kanon 212): To, co swieci pasterze, jako reprezentanci Chrystusa, wyjasniaja jako nauczyciele wiary albo postanawiaja jako kierujacy Kosciołem [rzymskokatolickim], wierni, swiadomi własnej odpowiedzialnosci, obowiazani sa wypełniac z chrzescijanskim posłuszenstwem.8 Nakłanianie do wiary i posłuszenstwa „swietym pasterzom” w sprawach tak waznych jak odpuszczenie grzechów i usprawiedliwienie w oczach Swietego Boga jest zacheta do bałwochwalstwa, gdyz kardynalnie umniejsza role Syna Bozego i Jego wszechwystarczajacej ofiary na krzyzu.

Przykład takiej arogancji znajdziemy w nowym Katechizmie (pkt. 982): Nie ma takiej winy, nawet najciezszej, której nie mógłby odpuscic Kosciół swiety. „Nie ma nikogo tak niegodziwego i winnego, kto nie powinien byc pewny przebaczenia, jesli tylko jego zal jest szczery”.

Z dalszej tresci Katechizmu wynika jasno, ze według Rzymu przebaczenie w oczach Swietego Boga ma byc ludziom udzielane z postanowienia Rzymu, na mocy prawa udzielonego mu rzekomo przez Chrystusa 9. Rzym uzurpuje wiec sobie role Boga-Sedziego, ogłaszajac, kto jest w Jego oczach usprawiedliwiony i dlaczego. Ta fałszywa ewangelia odrzuca biblijna nauke o przypisaniu sprawiedliwosci Chrystusa wierzacemu na podstawie tylko wiary; Rzym musi zatem zastapic ja skomplikowanym systemem sakramentów, w tym praktyk pokutnych i odpustów. Siła rzeczy proponuje wiec „inna ewangelie”.

7 Por. Jan Chryzostom, O Kapłanstwie, III,5; PG 48,643 A; [w:] Pisma Ojców Koscioła nr 23, Poznan

1949, s. 49.

8 Kodeks prawa kanonicznego, Pallottinum, 1984. Wszystkie przytaczane tu kanony pochodza z tej

Cytat dnia

"Widzieliśmy też tam olbrzymów (...) i wydawaliśmy się sobie w porównaniu z nimi jak szarańcza, i takimi też byliśmy w ich oczach" Tak, oni widzieli olbrzymów, ale Kaleb i Jozue widzieli Boga. Niewiara mówi: Nie możemy iść, ale wiara powiada: Pójdźmy i posiądźmy ziemię. Olbrzymi są obrazem wielkich trudności i znajdują się wszędzie. Znajdujemy ich w swej rodzinie, w naszym społecznym życiu, w Kościele, w naszych własnych sercach. Często spotykamy ich też na drodze spełniania naszych powinności. I albo ich pokonamy, albo staniemy się ich zdobyczą... Mężowie wiary mówili: Nie bójcie się ludu tej ziemi, bo jak chlebem nakarmić się nimi możecie, co oznacza że ich obecność okazać się może dla nas bardziej korzystna, niż gdyby ich tam nie było. Nie bójmy się tych olbrzymów spotykanych na swojej drodze. Nie potrzeba nam specjalnego uzbrojenia, aby z nimi wygrać. Dawid wyszedł walczyć z Goliatem wyposażony w procę i kilka kamyków. Nie potrzebna nam silnej, wielkiej wiary, wystarczy wiara mała jak ziarno gorczyczne... Każdy potrafi tak wierzyć." 4 Moj. 13,33 (cytaty pochodzą z Biblii Warszawskiej)

Transmisja nabożeństwa

Lista transmisji

  • KZ w Wejherowie - niedziela 10.30

(alternatywny link)

(link dla osób ze słabym wzrokiem)

Losowy utwór

Al Zeh