„Tak przeto i w obecnym czasie ostała sie tylko Reszta wybrana przez łaske. Jezeli zas dzieki łasce, to juz nie ze wzgledu na uczynki, bo inaczej łaska nie byłaby juz łaska. . . ”.

Gdyby istotnie Bóg miał nam pomagac „odpowiedziec na nasze powołanie”, abysmy „stali sie Jego przybranymi synami”, nikt nie zdołałby zostac Jego synem, gdyz prawo Boze wymaga absolutnej doskonałosci — i tylko Jedna Osoba wypełniła je bez zarzutu.

Zasługa

W tym samym artykule, zatytułowanym „Łaska i usprawiedliwienie”, Rzym podaje nauke o zasłudze człowieka: Mozemy zasługiwac przed Bogiem jedynie w nastepstwie dobrowolnego zamysłu Boga, by właczyc człowieka w dzieło swojej łaski. Zasługa jest przede wszystkim dziełem łaski Bozej, a nastepnie współpracy człowieka. Zasługa człowieka powraca do Boga [pkt. 2025]. Ale w rozdziałach trzecim i czwartym Listu do Rzymian i w licznych innych ustepach Biblii Bóg jasno mówi, iz łaska to Jego wyłaczne dzieło, udzielane człowiekowi darmo. W swietle swietego Prawa Bozego łaska zbawienia polega na przypisaniu człowiekowi przez Boga Sedziego sprawiedliwosci Chrystusa. W Biblii nie ma mowy o „właczeniu człowieka w dzieło łaski”, jest za to mowa o zaliczeniu wierzacemu sprawiedliwosci Chrystusa. Jest ono wyłacznym dziełem samego Boga. „Prawde Boza przemienili oni w kłamstwo. . . ” Stara herezja pelagianska trafiła do nowego Katechizmu pod nagłówkiem „Nasze uczestnictwo w ofierze Chrystusa”: Krzyz jest jedyna ofiara Chrystusa, jednego posrednika miedzy Bogiem a ludzmi (1Tm 2,5). Poniewaz jednak On w swojej wcielonej Boskiej Osobie zjednoczył sie jakos z kazdym człowiekiem 4, ofiarowuje wszystkim ludziom w sposób, który zna tylko Bóg, mozliwosc dojscia do uczestniczenia w Misterium Paschalnym

5. Jezus powołuje swoich uczniów do wziecia swego krzyza i nasladowania Go, poniewaz cierpiał za wszystkich i zostawił nam wzór, abysmy szli za Nim Jego sladami (1P 2,2).

Chce On właczyc do swojej ofiary odkupienczej tych, którzy pierwsi z niej korzystaja 6.

Spełnia sie to w najwyzszym stopniu w osobie Jego Matki, złaczonej scislej niz wszyscy inni z tajemnica Jego odkupienczego cierpienia [pkt. 618]. Ten przewrotnie sformułowany akapit łudzi nadzieja oparta na fałszywej podstawie. Nie znajdziemy w Pismie Swietym podstaw dla idei „dojscia do uczestniczenia w Misterium Paschalnym”; to wierutne kłamstwo, przeczace powtarzanej wiele razy w Biblii prawdzie, iz dzieła zbawienia dokonał Chrystus „przez samego siebie” (Hbr 1,3), a osiagamy je „niezaleznie od pełnienia nakazów Prawa” (Rz 3,28), „Albowiem łaska jestescie zbawieni przez wiare, i to nie jest z was, dar to Bozy jest; Nie z uczynków, aby sie kto nie chlubił” (Ef 2,8–9);

„Nie z uczynków sprawiedliwosci, które bysmy my czynili, ale podług miłosierdzia swego zbawił nas przez omycie odrodzenia i odnowienia Ducha Swietego” (Tt 3,5).

„Ewangelia dobrych uczynków”, realizowana w klasztorach przez zakonników i zakonnice, jest wiec inna ewangelia (Rz 11,6; Ga 2,2).

Przed Reformacja powszechnie przyjetym w kosciele sposobem na usprawiedliwienie były pokuty, biczowanie, publiczne spowiedzi, pielgrzymki i inne uczynki oparte na przyjetej przez Rzym niebiblijnej idei naszego współuczestnictwa w ofierze Chrystusa. Według nauki Biblii osoba prawdziwie zbawiona istotnie oczyszcza sie, ale nastepuje to wyłacznie na mocy posłuszenstwa Chrystusa i naszego prawnego statusu jako dziecka Bozego.

„Albowiemescie umarli i zywot wasz skryty jest z Chrystusem w Bogu. Umartwiajciez tedy członki wasze, które sa na ziemi; wszeteczenstwo, nieczystosc, namietnosc, zła pozadliwosc i łakomstwo, które jest bałwochwalstwem” (Kol 3,3.5).

4 II sobór watykanski, konstytucja Gaudium et Spes, 22.

5 Ibid.

6 Por. Mk 10,39; J 21,18–19; Kol 1,24.

Sola fide: Zbawienie tylko wiara

Biblia wyraznie głosi, ze to z wiary człowiek zostaje usprawiedliwiony: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Rz 5,1).

„Tak jako „Abraham uwierzył Bogu i przyczytano mu to ku sprawiedliwosci” (Ga 3,6).

„I był znaleziony w nim, nie majac sprawiedliwosci mojej, tej która jest z zakonu, ale te, która jest przez wiare Chrystusowa, to jest sprawiedliwosc z Boga, która jest przez wiare” (Flp 3,9).

Reformatorzy trzymali sie tej biblijnej zasady, sprzeciwiajac sie mistycyzmowi Rzymu i reprezentowanej przez wielu tak zwanych swietych praktyce dochodzenia do jednosci z Bogiem przez kontemplacje, spowiedz publiczna i prywatna, samooczyszczenie, posty i inne uczynki. Oznacza to, ze w katolicyzmie uzyskanie zbawienia w przedziwny sposób łaczy sie z czyms, co kosciół rzymski juz od czasów Reformatorów nazywa, skarbcem Swietych (Koscioła)”. Oto wyjasnienie tego pojecia w nowym Katechizmie: Poza tym do tego skarbca nalezy również rzeczywiscie niewyczerpana, niewymierna i zawsze aktualna wartosc, jaka maja przed Bogiem modlitwy i dobre uczynki Najswietszej Maryi Panny i wszystkich swietych, którzy idac sladami Chrystusa, dzieki Jego łasce, uswiecili samych siebie i wypełnili posłanie otrzymane od Ojca. W ten sposób, pracujac nad własnym zbawieniem, przyczynili sie również do zbawienia swoich braci w jednosci Mistycznego Ciała [pkt. 1477]. Sformułowanie: „dzieki Jego łasce, uswiecili samych siebie” jest znakomitym przykładem pelagianizmu.

Równanie pelagianizmu przedstawia sie nastepujaco: łaska+uczynki=zbawienie. Jest to jednakze

herezja od poczatku do konca; Biblia bowiem konsekwentnie definiuje wiare jako wiare w Jezusa Chrystusa; tak jak to podsumował apostoł Paweł (Dz 20,21): . . . nawołujac zarówno Zydów, jak i Greków do nawrócenia sie do Boga i do wiary w Pana naszego Jezusa. Wiara w kosciół rzymski Lecz „wiernym” (czyli tak zwanemu laikatowi) koscioła katolickiego wpaja sie usilnie, ze przedmiotem wiary ma byc kosciół katolicki. W praktyce wiec Rzym uczy „wiernych” pokładac wiare w jego duchowienstwie. Nowy Katechizm stwierdza: Katecheza bedzie starac sie budzic i podtrzymywac u wiernych wiare w niezrównana wielkosc daru, jakiego Chrystus Zmartwychwstały udzielił swemu [rzymskiemu] Kosciołowi. Tym darem jest misja i władza prawdziwego odpuszczania grzechów przez posługe Apostołów i ich nastepców [pkt. 983]. Rzym powołuje sie tu na autorytet sw. Jana Chryzostoma, który pisał, ze kapłani otrzymali od Boga władze, której Bóg nie udzielił ani aniołom, ani archaniołom i ze Bóg na wysokosciach potwierdza to, co tu na niskosci czynia kapłani.7 „Wierni” maja polegac na swych kapłanach i ich władzy. Mało tego, „wierni” nie tylko maja zywic wiare w kosciół rzymski i jego kapłanstwo, ale i sa zobowiazani do posłuszenstwa wobec swych „swietych pasterzy”. Kodeks prawa kanonicznego ujmuje to tak (kanon 212): To, co swieci pasterze, jako reprezentanci Chrystusa, wyjasniaja jako nauczyciele wiary albo postanawiaja jako kierujacy Kosciołem [rzymskokatolickim], wierni, swiadomi własnej odpowiedzialnosci, obowiazani sa wypełniac z chrzescijanskim posłuszenstwem.8 Nakłanianie do wiary i posłuszenstwa „swietym pasterzom” w sprawach tak waznych jak odpuszczenie grzechów i usprawiedliwienie w oczach Swietego Boga jest zacheta do bałwochwalstwa, gdyz kardynalnie umniejsza role Syna Bozego i Jego wszechwystarczajacej ofiary na krzyzu.

Przykład takiej arogancji znajdziemy w nowym Katechizmie (pkt. 982): Nie ma takiej winy, nawet najciezszej, której nie mógłby odpuscic Kosciół swiety. „Nie ma nikogo tak niegodziwego i winnego, kto nie powinien byc pewny przebaczenia, jesli tylko jego zal jest szczery”.

Z dalszej tresci Katechizmu wynika jasno, ze według Rzymu przebaczenie w oczach Swietego Boga ma byc ludziom udzielane z postanowienia Rzymu, na mocy prawa udzielonego mu rzekomo przez Chrystusa 9. Rzym uzurpuje wiec sobie role Boga-Sedziego, ogłaszajac, kto jest w Jego oczach usprawiedliwiony i dlaczego. Ta fałszywa ewangelia odrzuca biblijna nauke o przypisaniu sprawiedliwosci Chrystusa wierzacemu na podstawie tylko wiary; Rzym musi zatem zastapic ja skomplikowanym systemem sakramentów, w tym praktyk pokutnych i odpustów. Siła rzeczy proponuje wiec „inna ewangelie”.

7 Por. Jan Chryzostom, O Kapłanstwie, III,5; PG 48,643 A; [w:] Pisma Ojców Koscioła nr 23, Poznan

1949, s. 49.

8 Kodeks prawa kanonicznego, Pallottinum, 1984. Wszystkie przytaczane tu kanony pochodza z tej

Cytat dnia

"Miłość ... nie myśli złego" Jeśli ktoś zaniedbuje nakazy Pańskie, by nie podejrzewać złego, przygotowuje pułapkę, w którą sam wpadnie, bez względu na to, jak ostrożnie postępuje w innych sprawach, gdyż serce przesiąknięte powątpiewaniem i podejrzeniami wobec współbliźnich jest bardziej podatne na wątpienie w Boga. Zgorzkniały duch toczy walkę z duchem Pańskim, z duchem miłości. Wygra albo jeden, albo drugi. Fałszywy duch musi być usunięty, ponieważ pokala on Nowe Stworzenie i spowoduje jego odrzucenie. Jeśli natomiast zwycięży nowa natura i jako zwycięzcy uda jej się pokonać złe podejrzenia, połowa walki przeciwko obecnym trudnościom i niepokojom zostanie wygrana." 1 Kor. 13,5 (cytaty pochodzą z Biblii Warszawskiej)

Transmisja nabożeństwa

Lista transmisji

  • KZ w Wejherowie - niedziela 10.30

(alternatywny link)

(link dla osób ze słabym wzrokiem)

Losowy utwór

Bliżej, o bliżej