powrót

Prawda o mówieniu w językach

„Wszelki dobry datek i wszelki dar doskonały zstępuje z góry od Ojca światłości; u Niego nie ma żadnej odmiany ani nawet chwilowego zaćmienia” (Jakuba 1:17).

Bóg nigdy nie popełnia błędów, On nigdy się nie zmienia, On daje tylko doskonałe dary. Zatem, kiedy dał dar „mówienia nieznanymi językami” („języki”) kościołowi w dniu Pięćdziesiątnicy, dokładnie wiedział co robił. Dar „języków” był doskonałym darem. Bóg nie zmienił swojego zdania o tym darze, bo On nigdy się nie zmienia.

Bóg wiedział o kontrowersjach, które będą otaczały ten dar w XX wieku. Jednak uznał, że kościół potrzebował tego daru aby wypełnić swoją posługę.

Nawet podstawowe prawdy jak Trójca, bóstwo Chrystusa, człowieczeństwo Chrystusa i osoba Ducha Świętego spotkały się ze sprzeciwem i kontrowersjami w historii Chrześcijaństwa. Więc nie powinno nas dziwić, że dar „języków” był również kontrowersyjny.

We wszystkich kwestiach doktrynalnych najlepiej jest zawsze trzymać się dokładnie tego co mówi Pismo. Spójrzmy więc, bezstronnie i bez uprzedzeń, na każdy pojedynczy werset o „mówieniu językami” w Biblii:

Prawda nr 1

Marka 16:17: [Jezus powiedział] „A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli: w imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą [...] Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją.”

Jezus powiedział, że niektórymi znakami towarzyszącymi gronu „tych którzy uwierzyli”, będzie mówienie językami, wypędzanie demonów i uzdrawianie chorych. Nie powiedział, że WSZYSTKIE te znaki będą towarzyszyły KAŻDEMU wierzącemu. Ale powiedział, że te znaki będzie można znaleźć w śród grona „tych, którzy uwierzyli”.

 Więc nie każdy wierzący potrzebuje tych wszystkich darów. Ani każdy kościół nie potrzebuje mieć wszystkich tych znaków. Ale będzie je można odnaleźć w całym kościele na świecie. Duch Święty suwerennie decyduje komu dać dary.

Prawda nr 2

Dzieje Apostolskie 2:4,7,11: „I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał. [...] I zdumieli się [Żydzi z każdego narodu], i dziwili mówiąc: Czyż oto wszyscy ci, którzy mówią nie są Galilejczykami? [...] słyszymy ich, jak w naszych językach głoszą wielkie dzieła Boże.”

Pierwszym razem, kiedy wierzący zostali napełnieni Duchem Świętym WSZYSCY mówili językami. „Języki” były językami, które pozostali rozumieli błyskawicznie. Więc nie było tam potrzeby daru wykładania.

Zauważmy również w wersecie 4, że to osoby same zaczęły mówić językami a nie Duch Święty. Duch nie poruszał ich językiem. Duch jedynie im poddawał wypowiedz. Sami mówili.

W żadnym z darów Duch Święty nie zabiera nam wolności wyboru. W rzeczy samej, owocem Ducha jest „samokontrola” (Galacjan 5:23). Tylko osoby opętane przez demony tracą kontrolę nad sobą. Ten kto jest napełniony Duchem będzie miał więcej kontroli nad sobą samym niż ktokolwiek inny. „A duchy proroków są poddane prorokom;” (1 Koryntian 14:32).

Prawda nr 3

Dzieje Apostolskie 10:46: „słyszeli ich bowiem, jak mówili językami i wielbili Boga.”

Tutaj, w domu Korneliusza wszyscy, którzy byli w środku zostali ochrzczenie w Duchu Świętym w tym samym momencie, w którym nawrócili się do Chrystusa. Mówili oni „językami” wywyższając Boga (chwaląc Go) - nie mówili do ludzi, jak to było w dniu Pięćdziesiątnicy.

Prawda nr 4

Dzieje Apostolskie 19:6: „A gdy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty i mówili językami, i prorokowali.”

Duch Święty zstąpił na wierzących w Efezie kiedy Paweł położył na nich ręce. W tej sytuacji „języki” wydają się być prorokowaniem.

Zauważmy następujące fakty wynikające z powyższych przypadków w „Dziejach”:

  1. W Dziejach 2 otrzymali Ducha, po chrzcie wodnym. W Dziejach 10, otrzymali Ducha PRZED chrztem wodnym.
  2. W Dziejach 2 i 10, otrzymali Ducha bez nakładania na nich rak przez kogokolwiek. W Dziejach 19, otrzymali Ducha po nałożeniu na nich rąk przez Pawła.

(To dowodzi, że nie ma standardowego wzoru otrzymywania Ducha. Może to nastąpić zarówno przed jak i po chrzcie wodnym, a także z lub bez nakładania rąk).

  1. W Dziejach 8:14-18, kiedy uczniowie w Samarii otrzymali Ducha Świętego, nie ma wzmianki o tym, że mówili językami. Jednak Szymon czarnoksiężnik dostrzegł jakiś dowód (nie dowiadujemy się co to było), który sprawił, że zapragnął on posiadać tą samą zdolność co Piotr.

Prawda nr 5

1 Koryntian 12:7,8,10: „A w każdym inaczej przejawia się Duch ku wspólnemu pożytkowi. Jeden bowiem otrzymuje przez Ducha mowę mądrości, drugi przez tego samego Ducha mowę wiedzy [...] inny różne rodzaje języków, inny wreszcie dar wykładania języków.”

Dar języków jest dla „wspólnego pożytku” - pożytku dla kościoła. To zostało napisane 25 lat po dniu Pięćdziesiątnicy. A dar języków wciąż był dawany przez Ducha „ku wspólnemu pożytkowi”.